Lieve Allemaal,
‘Hoop is’, zei Femke Halsema in Zomergasten, ‘in tegenstelling tot cynisme, hard werken’. Het lijkt me niet toevallig dat Paulus het woord hoop schraagt met geloof en liefde, het er letterlijk tussenin plaatst. Het is de moeite om hoop overeind houden, om positief te blijven, die het schrijven van een blog de laatste maanden flink in de weg zit. Niemand zit te wachten op een verhaal zonder hoop. Vandaag begin ik toch maar te schrijven. Ik denk veel aan jullie en wil de kanalen open laten, de verbinding in stand houden.
Oh, hier gaat alles goed hoor. Dagelijks werken maar met voldoende voorraad is de druk er af dus: niet al te hard. Doni, gek op vogels, had het plan op zijn telefoon vogelgeluiden af te spelen en daarmee wat meer vogels naar onze tuin te lokken. Hoewel ik er sceptisch over was lukte dat wonderwel. Vanaf vroeg in de morgen zingen de vogels rond het huis. Het weer is de laatste weken erg warm maar vooral ook zonnig. Een kleine operatie, huidkanker op mijn neus, is weer achter de rug en je ziet er niets meer van. Hond Dopie is bij Doni’s afwezigheid, hij is naar Lampung, wat sjacherijnig maar ook buitengewoon blij en aanhankelijk als ik na even weggeweest te zijn weer thuiskom. Hier alles botertje tot de boom.
Maar dan, Bali is een eiland, ik ben dat niet. De moderne mens ziet meer beelden per dag dan een middeleeuwer in een heel leven voorgeschoteld kreeg. De overvloed aan informatie varieert van zorgelijk tot gruwelijk en alles daar tussenin.
‘Als de wereld vergaat, ga ik naar Nederland want daar gebeurt alles vijftig jaar later.’ Of Heine dat werkelijk gezegd heeft weet ik niet, in ieder geval is die ‘wachttijd’ intussen wel flink gekrompen. Terwijl de VS steeds sneller afglijden naar fascisme is eenzelfde beweging in meer of mindere mate te zien in schrikbarend veel landen. Inclusief Nederland voeg ik daar teleurgesteld aan toe.
Karel Hendriks, directeur van Artsen Zonder Grenzen Nederland, zei het volgende: “Nee. Dit is geen deprimerend werk. Ik zie het slechtste van de mens, maar ik zie ook iedere dag het allerbeste van de mens. Er zijn zoveel plekken waar ik mooie dingen heb gezien, of het nu de weerbaarheid van patiënten was, of het doorzettingsvermogen van medewerkers… Je ziet heel veel medemenselijkheid. Ook juist wanneer de omstandigheden zo grimmig zijn.” Wijze, aansprekende woorden maar het is soms lastig dat te blijven zien. Het vertaalde zich de afgelopen maanden in … een soort van niets. Onverstandig, wat u zegt.
….oh verhardt dan uwer harten niet…
Een flard van een lied uit vroeger tijd sleurt zich al dagenlang door mijn hoofd. Laat de hardheid die op allerlei terreinen de toon zet varen. Het is ook een vermaning om vooral niet de weg op te gaan die lonkt, de weg van ‘het zal mij allemaal aan m’n…‘, en dan iets met roesten. Het zal mijn tijd best wel uitduren maar ook ik heb een verantwoordelijkheid naar de generaties na ons. Daarom heb ik gestemd. (Wonend in het buitenland gaat dat per post en dus eerder.) Het afbreken van alles waar generaties voor hebben gestreden gaat in stapjes. Angst zaaien voor de toekomst, liefdeloos naar alles en iedereen; daarna rest slechts hopeloosheid. Die stapjes herkennen en dan pas stemmen. Nog vier dagen, dan mogen jullie ook.
Lieve groet
Frank
Nou, reken maar dat ik ga stemmen, Frank. Ik ben verleden jaar zelfs lid van een politieke partij geworden die compassie hoog in het vaandel heeft. En hier, in datzelfde land waar het fascisme keihard op de deur bonkt, zoeken heel veel mensen verbinding met elkaar om het tij te keren, over de grenzen van organisaties heen. Dat geeft hoop, juist nu het er zó om spant.
Laifs uut Grunn, Truus
Zo zou het kunnen zijn
Heb ik je al verteld
over de zorgen die mij besluipen?
Niet over ons hoor, want dat voelt echt wel goed.
Maar de zorgen,
die zich langzaam, ongemerkt,
in je ziel vreten.
Dìe zorgen,
die je niet direct herkent, maar
die je steeds dichterbij voelt, omdat
ze zo traag je wereld besluipen en
tot haar gaan horen.
Hun klank, hun geur, hun smaak, hun hardheid,
hun woorden, hun gedachten, hun ideeën, hun principes,
het meedogenloze van hun onmenselijkheid
intimideren mij steeds succesvoller
en verhuizen mij naar een eiland van wij samen,
naar rust in een onttrokken wereld van
hoe het zou zijn,
hoe het kan zijn,
hoe het zou kunnen zijn.
Niet zozeer om ons hoor,
maar na ons.
Om de kinderen, klein- en achter-,
om de generaties na ons,
naar ik hoop nog vele.
Niet zozeer om hun bezit, hun status,
om hun huizen, hun geld
-zolang dat nog bestaat-
of hun gezondheid,
of eigenlijk wel.
Maar vooral hun vrijheid.
Vrijheid van leven, van denken,
van keuzes;
vrijheid van welzijn, van geluk,
van menszijn,
van ubuntu.
Ik heb jou nodig,
jij hebt mij nodig
om mens te zijn.
Zo zou het kunnen zijn.
Lieve groet,
Ed
Prachtig geschreven Ed, dankjewel. Lieve groet voor jullie beiden.
Lieve Frank, we blijven hoop houden!
We denken vaak aan jullie.
Lieve groet van ons, Yvonne en Rob van de Steeg van Slooten
Lieve Fank, blijf hoop houden, voor jezelf en voor anderen. we denken vaak aan je, Lieve groet Yvonne en rob van de Steeg- van Slooten
Lieve Frank,
Jouw blog zet mij altijd aan het denken en kauwen op de inhoud.
Je woorden maken altijd indruk, dus laat ik je zorgen over “voor wat het waard is “ wegnemen. Je kies je woorden altijd zo zorgvuldig.
We leven in een krankzinnige tijd en doen wat we kunnen om op onze vierkante meter zoveel indruk en het verschil te maken dat er wat doorsijpelt naar de ruimte om ons heen.
Jij echter hebt de gave om buiten je eigen omgeving ook nog de andere kant van de wereld te bereiken met je blog. Blijf ons wakker schudden!
Arm om je schouders, groeten voor Doni en kus voor jou.
Liefs, Roeleke