![\"\"](\"http:\/\/frankvandenham.nl\/blog\/wp-content\/uploads\/2012\/11\/blog1.jpg\" "\\"limasan\\"")
<\/p>\nWat geweldig dat we politici hebben die de echte wereldproblemen feilloos onderkennen en benoemen. Halalwoningen.<\/p>\n
<\/p>\n
Lieve Allemaal,<\/p>\n
Zomaar wat babbelen, niks nieuws, ik schrijf de dingen soms een beetje van me af. Het wonen in Bali krijgt langzaam contouren en dat geldt niet alleen voor het huis dat nu echt hard onderweg is. Afrika wordt, voor het eerst in meer dan tien jaar, \u00f3\u00f3k een plek die ver weg is. Houden van, zorg over, betrokkenheid; dat gaat (gelukkig) niet weg. De wetenschap van grote rijkdom dat ik het allemaal mocht zien, soms begeleid door een gevoel, even onzinnig als pregnant, van \u2018in de steek gelaten hebben\u2019 en onmacht om van ver iets te kunnen doen, blijft. Echt houden van wordt door afstand niet minder.\u00a0Maar de positionering van belevenissen wordt anders, de tijden daar lijken pas nu echt verleden tijd te worden. En wat tijdens enthousiast, of met de moed van wanhoop, doorstappen \u2018even\u2019 opzij is gelegd, blijkt er nog steeds te liggen en vraagt nu om een definitieve plek. Nachtelijk reizen naar toen; zweterige, ongemakkelijke ondernemingen.<\/p>\n
Bouwen aan een huis in Bali. Het gaat wel goed al is er af en toe geen materiaal om verder te gaan en moeten zaken soms overnieuw. Gewoon doorgaan en het komt wel in orde.\u00a0Het fysieke huis zou half december klaar moeten zijn; schuilen onder eigen dak. Voor de meeste van ons \u2013 lezers van deze brief \u2013 een normale zaak, voor velen van ons\u00a0\u2013 mensen \u2013 een verre droom. \u00a0Intussen ben ik er wel druk mee; kneuterig geteutel over de nieuwe wastafel, gemekker over een plank die teveel kiert en eindeloos zoeken naar de juiste tegels voor de vloer. Op momenten lijkt het allemaal vreselijk belangrijk maar als ik even nadenk zie ik de microdimensies er wel weer van. Het hoort erbij maar leven is iets anders.<\/p>\n
\u2018Some people care too much, I think it\u2019s called love\u2019. Die zin uit Winnie the Pooh, aangehaald in een brief van een vriend, wil niet weg uit mijn kop. Grappige ironie waar nog wel een laagje of wat onder zit.\u00a0Er is veel om om te geven.\u00a0In Congo lopen ze, alweer of nog steeds. Tienduizenden mensen op de vlucht voor geweld dat zich onmogelijk laat beschrijven, kinderen die niet opkijken van rottende lijken langs de weg, criminelen die zich soldaat noemen, alles om bodemschatten waar ook wij niet zonder kunnen. Decennia van steeds verder afglijden, o.a. beschreven in \u2018Congo, een geschiedenis\u2019 van David van Reybrouck*.<\/p>\n
En dat is maar \u00e9\u00e9n plek. Het lezen van de kranten, \u2018s morgens op het net, wil ik soms maar laten, daarin af en toe gesteund door Telkomsel, de telefoonmaatschappij, die dan dagenlang geen internetverbinding geeft. Als de krant binnenkomt; pagina\u2019s vol geneuzel \u2013 waar die politici al niet tijd voor hebben \u2013 en direct zicht op de drama\u2019s van de wereld, meestal alleen als die drama\u2019s nog \u2018vers\u2019 zijn. Ook sport en show natuurlijk maar ik sla bedrijfsnieuws over. Uw krant mijnheer, goedemorgen!\u00a0Al snel lees ik alleen maar \u2018hopeloos\u2019. \u2018Der Hoffnung stirbt zuletzt\u2019 zegt een Duitser en impliceert dat als er geen hoop meer is… Niets meer dus.\u00a0Niet heengaan.<\/p>\n
\u2018Some people care too much, I think it\u2019s called love\u2019.\u00a0Teveel k\u00e1n het niet zijn. Werken op je eigen vierk\u00e1nte meter placht een vriend te zeggen, de klemtoon had hij verkeerd maar het is wel waar, blijven geloven. Het plan om de wereld te veranderen \u2013 mijn generatie had dat zo bedacht \u2013 is niet bijgesteld, de methode wel.<\/p>\n
\u201cJe kreeg met 10-1 op je smoel. De kleine keeper in zijn doel, hij weende zeer.\u201d**\u00a0Vandaag liep het toch even anders. Zeker, ze kregen op hun smoel. Met meer dan 10 en minder dan 1 ook. De juni-junioren speelden op het grote veld in Ubud. Ze waren verbannen naar de zijkant van het terrein want de groten speelden in het midden waar het wel droog was. Hun stukje was een zompig, ondergelopen stukje met het gras nog nauwelijks zichtbaar.\u00a0De kleine keeper trok zijn echte keeperhandschoenen aan; laat maar komen! En ze kwamen. Nee, hij heeft geen bal buiten gehouden, misschien ook wel omdat het vaak leuker bleek wat in de plassen te stampen en zo aanstormende opponenten onder te spatten. Voor de wedstrijd voorbij was, was iedereen een modderbaal. Blije modderbalen, dat wel. En toen een poging de doelen te verzetten mislukte omdat de groten het niet wilden en de metalen buisgevallen sowieso uit elkaar vielen, verlieten ze juichend het veld.<\/p>\n
Op weg naar de supermarkt kom ik een vader tegen met zijn dochtertje, een jaar of anderhalf, op de arm. Ze zwaait en lacht die lach waarvan kleine kinderen het geheim kennen. Hoe ze heet vraag ik. \u2018Wayan\u2019 antwoordt de vader. Nu heet een kwart van alle Balinezen Wayan, elk eerste kind krijgt die naam, \u00e9n nummer vijf \u00e9n negen en in die gevallen dat het zover komt ook nummer dertien, dus de tekst \u2018mooie naam\u2019 heb ik even niet gereed. In plaats daarvan merk ik op dat ze zo\u2019n mooie lach heeft. \u2018Ze lacht altijd, ze is altijd blij\u2019 zegt de vader en zijn gezicht lijkt opeens wel erg op dat van de kleine. Alleen die prachtige rij witte tanden, heeft zij nog niet.\u00a0Hoezo, geen hoop?<\/p>\n
Lieve groet<\/p>\n
Frank<\/p>\n
* \u201cCongo, een Geschiedenis.\u201d David van Reybrouck, uitgeverij de Bezige Bij.<\/p>\n
** \u201cDe oude school\u201d, Don Quishocking<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Wat geweldig dat we politici hebben die de echte wereldproblemen feilloos onderkennen en benoemen. Halalwoningen. Lieve Allemaal, Zomaar wat babbelen, niks nieuws, ik schrijf de dingen soms een beetje van me af. Het wonen in Bali krijgt langzaam contouren en … Lees verder