{"id":117,"date":"2012-12-13T14:54:32","date_gmt":"2012-12-13T13:54:32","guid":{"rendered":"http:\/\/frankvandenham.nl\/blog\/?p=117"},"modified":"2012-12-13T14:54:32","modified_gmt":"2012-12-13T13:54:32","slug":"reflectie","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/frankvandenham.nl\/blog\/2012\/12\/13\/reflectie\/","title":{"rendered":"Reflectie"},"content":{"rendered":"
\"\"

Herly Setiawan, 2012. ‘Mengacalah’ – Zelfreflectie<\/p><\/div>\n

Lieve Allemaal,<\/p>\n

Ik ben weer een weekje in Yogya en Doni is ook hier, hij heeft zijn winkeltje in Lampung onder de hoede van een vriend gelaten.\u00a0Het zijn mooie dagen, elke dag zon. Veel zwemmen in een gigantisch zwembad dat bij het hotel hoort, meubels inspecteren en tegenvallers incasseren, net hard genoeg knorren om duidelijk te maken dat het ernst is maar niet zo hard dat de verhoudingen eronder lijden. Misschien dat ik dat evenwichtskunstje nog wel eens leer.<\/p>\n

Gewoon simpeltjes gelukkig zijn en natuurlijk, er is altijd wel iets, onder elke zon zijn schaduwen; meestal bagatelletjes, soms ingrijpend. Rahmat, de becak-driver van wie ik eerder vertelde, stuurde al een week of wat sms\u2019jes wanneer ik nu naar Yogya zou komen. Nu ik er ben wordt duidelijk waarom; zijn vader is overleden en hij wil praten. We hebben een lang gesprek over leven en eindigheid, over God die hij Allah noemt, over waar zijn vader nu is… We begrijpen het meeste niet maar zijn het over \u00e9\u00e9n ding wel eens \u2013 hij is in Rahmats hart. Op zijn minst. Dat is blijvend en voldoende vinden we. Voor Rahmat weer op zoek gaan naar klanten drinken we er met zijn drie\u00ebn een koffie op, want een goed glas, dat doen we hier niet.<\/p>\n

In een restaurant zit een Nederlands echtpaar niet blij te zijn. Alweer een zonnige dag in Yogyakarta maar, inderdaad, haar hoofdgerecht komt al terwijl dat van hem nog niet klaar is. De ober mag er dan nog zo vriendelijk bij lachen en sorry zeggen; het rampgehalte van deze gebeurtenis is nauwelijks te beschrijven. Hun dag, of erger nog misschien, is aan gort. De verdere tijd wordt gevuld met tegenzinnig eten \u2013 te pittig Indonesisch, waarom doen ze dat? \u2013\u00a0 en gemopper over de belabberde service en het totale onbegrip over westerse normen. \u2018We zijn toch gasten hier?\u2019 Dankjewel verworden tot grommige keelgeluiden, vakantie gesmoord in ontevredenheid. Gasten, pfff.<\/p>\n

Eerder schreef ik over Muji, de ingenieur; hij heeft zijn plannen zo aangepast dat hij, in de tijd dat ik in Yogya ben, een paar dagen thuis is in Kebumen, zo\u2019n zestig kilometer van Yogya weg. \u2019s Morgens om zes al komt zijn sms; hij is onderweg naar Yogya om me op te halen. Ik heb een auto gehuurd om tien, Muji is precies op tijd.\u00a0Twee uur rijden naar het familiehuis, Muji zit stilletjes een beetje te glimmen. Als we bij het huis aankomen staat de hele familie klaar in vol ornaat, de kleine meisjes \u2013 \u00e9\u00e9n en vier jaar oud \u2013 met jilbab. Gelukkig mag die later gewoon af. Het worden dan weer gewone, ondeugende kleine meisjes en dat is wel zo leuk.\u00a0Er is koffie met snacks, er is een uitgebreide maaltijd en Muji rent zich een slag in de rondte en blijft aanslepen. Volgegeten komen er nog een acht soorten fruit op tafel. Eten Mister, eten! Het duurt lang voor ik tot een echt gesprek met hem kan komen, als het komt stemt het eigenlijk niet blij. Zijn werk in Bandung, een 500 kilometer verderop, is bij een drukker alwaar hij lay-outs moet maken. Zeven dagen per week, van \u2019s morgens 8 tot \u2019s avonds 9 met \u00e9\u00e9n uur pauze totaal, voor een salaris van 900.000 rupiah (\u20ac 72,–) per maand. Als hij ziek is of vrij neemt; dipotong (gekort). Nee, ook in Indonesi\u00eb is \u20ac 72,– per maand verre van voldoende. En Muji gaat trouwen. Hij zoekt een andere baan maar dat is niet makkelijk.<\/p>\n

\u2018En waarom moest je nu naar Kebumen, dat gesprek met je schoonouders is toch later?\u2019 vraag ik. Verbaasd kijkt hij me aan. \u2018Om Mister te zien natuurlijk, dat was al vijf jaar geleden. Non verbaal komt \u2018stomme vraag\u2019. Om het te zeggen is hij veel te aardig en beleefd.\u00a0Een half maandsalaris voor een ontmoeting, wat dan overblijft is de helft van een pestbeetje. \u2018Mooi dat ik nu ingenieur ben\u2019, zeg Muji. \u2018Anders krijg je maar 600.000.\u2019 Hij glimlacht erbij. Na een paar uur gaan we weer en Muji bedankt uitgebreid voor \u2018alles\u2019. Ik, de echte ontvanger, schaam me wat.<\/p>\n

Met Herly Setiawan gaat het goed. Vijf jaar geleden maakte hij een portret van Emmanuel waar ik nog steeds blij mee ben. Toen een zeer getalenteerde jongeling op de academie in Yogyakarta. Nu een getrouwd man met dochter, cum laude afgestudeerd met vier eervolle vermeldingen, een imposant oeuvre aan werk en een levensfilosofie die je spontaan doet geloven in toekomst. Schilderijen met Javaans geori\u00ebnteerde beeldentaal \u2013 vaak over de strijd tussen goed en kwaad \u2013 intu\u00eftief toegankelijk. Prachtig werk; als je meer wilt zien; ga even naar mijn facebook pagina. www.facebook.com\/pages\/Frank-van-den-Ham\/161491607283139<\/a> .<\/p>\n

We hebben er een lange avond voor genomen. Kijken naar zijn werken en lekker bomen over wat mooi en wat nog mooier was, Herly vaak met emotie toelichtend. \u2018Eigenlijk\u2019, zegt Doni, \u2018focust elk schilderij je gewoon op leven.\u2019 En zo zie ik het ook. Het is het waard om daar samen lang over te bomen.<\/p>\n

Terug in Bali lijkt de regentijd definitief begonnen. Buien zo hard dat je denkt dat het nooit meer goed komt, Balinese variant op de donkere dagen voor kerst. Een uur of zo later zijn de overal aanwezige stroompjes boordenvol en schijnt de zon. Licht komt altijd weer.<\/p>\n

Veel liefs<\/p>\n

Frank<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Lieve Allemaal, Ik ben weer een weekje in Yogya en Doni is ook hier, hij heeft zijn winkeltje in Lampung onder de hoede van een vriend gelaten.\u00a0Het zijn mooie dagen, elke dag zon. Veel zwemmen in een gigantisch zwembad dat … Lees verder →<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-117","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-lieve-allemaal"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/frankvandenham.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/117","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/frankvandenham.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/frankvandenham.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/frankvandenham.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/frankvandenham.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=117"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/frankvandenham.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/117\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":121,"href":"https:\/\/frankvandenham.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/117\/revisions\/121"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/frankvandenham.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=117"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/frankvandenham.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=117"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/frankvandenham.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=117"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}