![\"\"](\"http:\/\/frankvandenham.nl\/blog\/wp-content\/uploads\/2012\/08\/IMG_1508-300x102.jpg\")
<\/p>\n<\/p>\n
Lieve Allemaal,<\/p>\n
Bijna vier jaar lang kwamen ze, de kinderen van de artclass. Elke zaterdagmorgen, vaak\u00a0al om een uur of zeven, stonden ze voor de deur. \u201cJe bent wel vroeg\u201d of\u00a0 \u201cnu moet je nog\u00a0heel lang wachten\u201d waren opmerkingen die geen doel troffen.\u00a0Een paar uur rondhangen op de farm vonden ze geen probleem \u2013 integendeel.\u00a0Spelen met de hond, rennen over het terrein en als ze geluk hadden alvast een glas limonade; ze vonden het best zo. En als het dan tegen tien uur begon, in de regel met zo\u2019n 25 kinderen, gedroegen ze zich (meestal) voorbeeldig. \u201cWe gaan naar school op zaterdag\u201d vertelden ze, \u201ceen heel leuke school\u201d.<\/p>\n
Het is nooit echt over kunst gegaan, daar kwamen we gewoon niet aan toe. Natuurlijk, we deden aan kleien, tekenen en schilderen, we werkten met glas ook, maar daar ging het niet echt om.\u00a0Vaak heb ik me afgevraagd hoe het kon dat zoveel kinderen elke zaterdag weer vroeg van huis gingen en pas om een uur of \u00e9\u00e9n thuis kwamen zonder dat ooit een ouder de moeite heeft genomen te zien waar hun kind heen ging. Ik heb geen antwoord maar het maakte wel duidelijk dat het echte doel \u2013 een hand op een schouder, een aai over een bol \u2013 niet overbodig was.<\/p>\n
Het heeft ze wat tijd gekost om te wennen aan die witte meneer maar het is uiteindelijk wel goed gekomen. Het maakte me blij als ik onderweg naar het dorp tien keer of vaker kinderen hoorde roepen, zag zwaaien… \u201cHi mister Frank! Hi!\u201d\u00a0Zelden zag ik zo vaak en zoveel geluk en blijheid. Op elk gezicht een prachtige lach.\u00a0Teddy en Tshepo kwamen door de week ook nog wel eens even kijken. Ik kon denken dat Dopie mijn hond was, zij wisten beter.<\/p>\n
Kerst samen vieren, m\u00e9t cadeautjes. Gelukkig met kleine dingetjes van een paar euro.\u00a0En ook de barbecues \u2013 de braais \u2013 waren een groot succes. Goed eten met een glas cola of fanta.<\/p>\n
Toen het afscheid moest komen zijn we met zijn allen naar de Wimpy\u2019s gegaan. Vijfendertig kinderen die timide maar stralend, met mes en vork, hun hamburger aten en nog lang van het ijsje na genoten. Gelukkig en onder de indruk van het \u201cechte\u201d restaurant.<\/p>\n
Dat van WWvK \u2013 de sponsor \u2013 hebben ze nooit echt begrepen en Apostolic Society ging boven hun pet. Maar samen hebben ze dat doek gemaakt, als herinnering. Ik ben er trots mee maar nodig was het niet; ze wonen in mijn hart en ik zal niet vergeten.\u00a0Naar ik hoor vragen ze nu bekenden van mij in het dorp of die het telefoonnummer hebben van mister Frank. \u201cBellen is veel te duur\u201d zeggen die dan en dan komt de vraag of zij me dan niet kunnen bellen want zo kan het niet langer…<\/p>\n
Het is niet duidelijk wie er nu eigenlijk elke zaterdag naar school ging, zij of ik. Wij allemaal misschien?<\/p>\n
Veel liefs, Frank<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Lieve Allemaal, Bijna vier jaar lang kwamen ze, de kinderen van de artclass. Elke zaterdagmorgen, vaak\u00a0al om een uur of zeven, stonden ze voor de deur. \u201cJe bent wel vroeg\u201d of\u00a0 \u201cnu moet je nog\u00a0heel lang wachten\u201d waren opmerkingen die … Lees verder