Lieve Allemaal<\/p>\n
In mijn achteruitkijkspiegel zie ik een jongeman steeds kleiner worden, dat het een wat schokkerig beeld is komt niet door het hobbelweggetje, hij huilt. Afscheid nemen doet zeer en het prikken in mijn ogen blijft lang aanhouden, hoe waardevol het ook is dat het toch gelukt is goed afscheid te nemen. Dag Thando, ik hoop dat het je wel gaat.<\/p>\n
Deze dagen zijn er vol mee; \u2018ik wens je het allerbeste en veel succes en wie weet, ooit…\u2019. Het zal er over het algemeen niet van komen weet ik en dat maakt het zwaarder. Gisteren nog bij Cedric, een tijdje in zijn galerietje gezeten en er was eigenlijk niet veel te zeggen. Het gaat hem nog steeds niet goed – de gordelroos plaagt hem al meer dan twee jaar – en ik zou hem graag wat optimisme en moed geven. Als dat eens kon.\u00a0Als ik eens achter kon laten wat nodig is voor een goede toekomst. Voor Thando, voor Cedric en voor velen meer… Het waren maar kleine zaadjes en verder, met de tijd…<\/p>\n
Merkwaardig hoe sterk liefde zich doet voelen, juist in de tijd van afscheid nemen.\u00a0 Dagen vol zon, het landschap maakt meer dan ooit indruk en toch niet half zoveel als de mensen. In de schemering gaan zoals altijd stevig stappende mannen en vrouwen en ik hoop dat ze op weg zijn naar iets goeds.\u00a0Dat het jullie goed mag gaan en dankjewel voor zoveel dat mooi was.<\/p>\n
Morgen vertrek ik maar nee, ik zal Afrika niet vergeten en ik denk dat niemand dat mag doen. Hoeveel of hoe weinig ervaringen je ook hebt in landen waar het minder is dan in Nederland, of je nu wel of niet mensen kent die vloeken of bidden om hulp; we zijn samen en lotsverbonden.<\/p>\n
Welke ondoordachtheid iemand ertoe brengt te willen bezuinigen op juist de hulp aan arme landen is mij niet duidelijk. We zullen het beter moeten doen, dat zeker.\u00a0 Maar ook eerder meer dan minder, er is maar \u00e9\u00e9n wereld.<\/p>\n
<\/p>\n
Waarom jij mijn vriend bent,
\nveel weet ik er niet van.
\nWe liepen langs dezelfde weg
\nof misschien dat niet eens…
\nWe kwamen elkaar tegen
\nen herkenden, dat is zeker.
\nZo anders, zo\u2019n verschil,
\ntoch stille vanzelfsprekendheid
\nIn jou zie ik mezelf
\nen ik weet dat jij in mij
\nook een spiegel ziet.<\/p>\n
Meer is het niet
\nzo lijkt het me,
\nmeer hebben we niet nodig.<\/p>\n
Want jij bent ik en ik ben jij,
\nin andere gestalte.
\nWij zijn broeders.<\/p>\n
<\/p>\n
\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Lieve Allemaal In mijn achteruitkijkspiegel zie ik een jongeman steeds kleiner worden, dat het een wat schokkerig beeld is komt niet door het hobbelweggetje, hij huilt. Afscheid nemen doet zeer en het prikken in mijn ogen blijft lang aanhouden, hoe … Lees verder