{"id":308,"date":"2014-03-15T02:30:15","date_gmt":"2014-03-15T01:30:15","guid":{"rendered":"http:\/\/frankvandenham.nl\/blog\/?p=308"},"modified":"2014-03-15T09:07:25","modified_gmt":"2014-03-15T08:07:25","slug":"cedric","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/frankvandenham.nl\/blog\/2014\/03\/15\/cedric\/","title":{"rendered":"Cedric"},"content":{"rendered":"

\"cedric\"<\/a>Sinds ik het weet tollen beelden door mijn hoofd. De bevlogen doorwerkende kunstenaar, enthousiast over de ramen voor het museum in Alexandra, de man die op het werk het eerste kwam en het laatste wegging, de eerste keer dat ik hem ontmoette en ik zo schrok van het beeld van een oudere Emmanuel, de zo zwijgzame mens die wel eindeloos kon vertellen over zijn, veel te jong verloren, broer. De verwoed hakkende beeldhouwer die, ongemerkt, de auto even waste of kleine dingen in het huis repareerde…<\/p>\n

En van die keer dat we samen wachtten in een kliniek, toen positief het meest negatieve woord werd dat we kenden.<\/p>\n

Het bleef een negatieve, maar \u00e9\u00e9n die hem niet weerhield door te gaan. De studio moest een succes worden en hij ging er het beste van maken. In het terugzien worden de mooie belevenissen de complete geschiedenis, wat ertussen ligt zijn de voegwoorden. De prachtige vegetarische lunch in het kleine huis op 17th Avenue in Alex, de trots waarmee hij mensen zijn ramen in zijn museum liet zien, de uitbundige blijheid waarmee hij tijdens zijn bezoek aan Nederland genoot van de warmte en aandacht, hoe hij dankbaarheid en bescheidenheid paarde aan waardigheid en zelfbewustzijn…<\/p>\n

Zijn trots om zijn panelen in Heemskerk, de verlegenheid met de complimenten. Zijn zacht gesproken \u201cIk vind dat we wel eerst even moeten bidden\u201d op een voor hem aangericht diner ontlokt me ook nu nog ontroering met een glimlach.<\/p>\n

Met de tijd werden zijn krachten minder en plannen moeilijker te volbrengen. De grens tussen bescheidenheid en onzekerheid vervaagde soms, de warreling van zorg, teleurstelling en wanhoop maakte het hem niet makkelijk. En toch altijd weer hoop. \u201cVind jij het ook gek dat ik bloemen voor haar heb geplukt?\u201d, hij was diep gekwetst door het minachtend lachen van iemand. Nee, dat vond ik niet gek en ik dacht aan een boom planten als je weet dat morgen…<\/p>\n

Hij was veelzijdig en eenvoudig, nogal eens werd hij onderschat door anderen maar in de stormen van de township ging hij zijn eigen weg. Dat laatste beeld van hem, zittend in een kamertje naast zijn huis dat hij tot galerie had gemaakt; net als in ons laatste telefoongesprek een paar maanden terug kwam zijn \u201cI\u2019m okay man, I\u2019m okay\u201d. Ja, hij was okay, zijn gezondheid al lang niet meer.<\/p>\n

Naar nu bekend werd overleed, op achtentwintig december jl., Cedric Shawu Sibisi, achtenveertig jaar oud. Ik had de eer hem te mogen kennen, het voorrecht zijn licht te ontvangen op mijn weg in Afrika. Alexandra moet verder met een eminent mens minder, ik mis een lieve vriend.<\/p>\n

voor de lange reis<\/p>\n

even met mijn wang<\/p>\n

strak tegen zijn wang gedrukt<\/p>\n

armen vast om elkaar<\/p>\n

een drukkie heet dat<\/p>\n

.<\/p>\n

\u00a0opeens rook ik jouw geur<\/p>\n

nadat ik gegaan was<\/p>\n

snoof ik mijn handen<\/p>\n

heel zacht was het er<\/p>\n

nog steeds niet vergeten<\/p>\n

.<\/p>\n

\u00a0hij oogde wat verbaasd<\/p>\n

dacht misschien mijn tranen<\/p>\n

veroorzaakt door ons afscheid<\/p>\n

zo was het ook mijn vriend<\/p>\n

ook dat, ook dat<\/p>\n

.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Sinds ik het weet tollen beelden door mijn hoofd. De bevlogen doorwerkende kunstenaar, enthousiast over de ramen voor het museum in Alexandra, de man die op het werk het eerste kwam en het laatste wegging, de eerste keer dat ik … Lees verder →<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"aside","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-308","post","type-post","status-publish","format-aside","hentry","category-lieve-allemaal","post_format-post-format-aside"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/frankvandenham.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/308","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/frankvandenham.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/frankvandenham.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/frankvandenham.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/frankvandenham.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=308"}],"version-history":[{"count":18,"href":"https:\/\/frankvandenham.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/308\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":328,"href":"https:\/\/frankvandenham.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/308\/revisions\/328"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/frankvandenham.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=308"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/frankvandenham.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=308"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/frankvandenham.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=308"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}