Wereldburger

Lieve Allemaal,

Van huis weggaan en dan, 10.000 kilometer verderop of zo, thuiskomen. “Hi, how are you” tegen de (mooie) douanier. (Ik kom op een leeftijd dat het aantal jonge, mooie mensen steeds verder toeneemt.) Hij is okay en ik ook. Met een shuttle naar Hekpoort bij Magaliesburg, de chauffeur is een ex kickbokser die veel te vertellen heeft. Hij spaart om zijn vrouw en kind mee te nemen naar de cradle of humankind, zulke dingen maken zijn vrouw zo blij en daar geniet hij dan weer van. Ik geniet de sfeer, de tongval, de houding die misschien eenvoudig lijkt maar feitelijk uiterst volwassen is. Hij bepaalt zich bij waar het werkelijk om gaat. “I just love to see her happy.” Mensen lopen langs een zandweg, Afrikanen lopen. Een vrouw draagt water, een jongetje is op weg naar school, een groepje churchladies, prachtige witte gewaden, heeft er flink de pas in. Ik zie hen die er niet zijn. Hoewel, niet zijn? Hallo Afrika, ik heb jou verlaten, jij liet mij niet gaan.

De farm van Esther en Werner is mooi als altijd, het is zomer en alles is groen. Dopie, ooit mijn hond, is een gespierde jackrussel achtige geworden die nog steeds niet weet dat hij een kleine hond is. Het is twee jaar geleden maar ook de andere honden kennen me nog. Twee weken Afrika vol van, soms hilarische, avonturen. Een paard dat midden in de nacht het zwembad inliep en er met geen mogelijkheid meer uit kon. Leegpompen en zand storten zodat er een weg uit ontstond was de enige oplossing. Dat met al dat water over het land de truck met vijftien kuub zand vast zou lopen kon niemand voorzien maar dat gebeurde wel. Commotie waar je later, het is goed afgelopen, wel om kunt lachen.

Twee weken Afrika ook om heimwee te stillen, twee weken ver van huis, thuis onder weidse luchten, de horizon lijkt verder dan ooit. Leegte die de eenheid van de bewoners met het land accentueert en hun schoonheid onderstreept, versterkt.

IMG_1687Een trip naar Madikwe, een wildpark tegen de grens met Botswana. Een leeuw die zich een buffel als maaltijd heeft genomen en al een week bezig is het allemaal op te eten. Leeuw heeft geen koelkast. De lucht is penetrant goor, het is fascinerend om te zien en ik ben intussen stilletjes blij dat hij te eten heeft; geen reden mij uit de safari auto te sleuren. Olifanten, giraffes, cheeta’s, zebra’s en nog veel meer allover the place – we zien een aardvark, merkwaardig creatuur met transparant rode, lange oren. Bijzonder want ook voor onze ranger was dit de tweede keer in zestien jaar dat zo’n jongen zich laat zien. Een dung beetle kruipt over de weg, een zachte tenor zingt weer het lied dat over die kever gaat. ’s Morgens om vijf uur wakker worden en zien dat het al licht is en dan, een minuut of tien later is het weer donker. Huh? Ja, er staat een olifant voor het raam en daar komt de zon niet doorheen. Bijzonder, exotisch maar dat vond hij mij daar in dat bed misschien ook wel. Samen deel van een geheel dat zich niet in woorden laat vatten. Alles zo mooi, zo mooi en toch, niet het mooiste. Dat waren de vrienden, de mensen. Waar dan ben je thuis? Het is waar mensen van je houden, waar je van de mensen houdt. Altijd een groter huis willen hebben? Dit is het beste dat geboden kan worden; de wereld – wereldburger zijn. Dom woord eigenlijk, alsof het anders zou kunnen. Maanburger, marsburger?

Zeker, zoveel kamers die stinken van ellende. Het huis is groot en verre van opgeruimd maar het is wel ons thuis. Geef me één geldige reden waarom ik meer recht zou hebben op een veilig warme ruimte dan een ander en ik mekker niet meer. Tot dan is er werk te doen.

Er zijn, toegegeven, kamers die me extra lief zijn. Niet omdat ze beter zijn maar omdat ik ze ken – inclusief problemen, misschien slecht verteerbare denkbeelden, wanhopig pogen met zo vaak falen en zoveel moois – ik ken ze, ik ken de mensen die er wonen. In de ander jezelf willen herkennen; daarin ligt, denk ik, de sleutel. Je terugtrekken op je eiland van Nederlander, Amsterdammer of Jordanees blijft onzin want je bent, gewild of niet, burger van deze wereld. Ook Nergenshuizen Zuid is niets anders dan een kamer in dat grote huis dat wereld heet en het blijft ons aller pakkian dat huis op orde te brengen. Ubuntu, ik ben omdat jij bent, zegt de Afrikaan.

Via Parijs – Vermijd Parijs! Ga niet via Charles de Gaulle! – terug naar Nederland. Andere kamer, zelfde huis. Anderhalve dag vrienden ontmoeten, nog meer goeds. En tijd is er nooit genoeg als het mooi is. Goed dat we kunnen her inneren.

En nu dus weer in Bali. Met de regen (regentijd) valt het vooralsnog mee, alleen vanmiddag een flinke bui tot nu toe, maar er zal wel meer komen. Hier geen donkere dagen voor kerst, galungan begint van de week. Iedereen is druk met penjors maken en de bijbehorende offertjes. Zo is dan bij de supermarkt de obligate kerstversiering nog niet uit de doos, is er nog geen kerstmuziek en zijn die malle rode puntmutsen nog niet uitgereikt aan het personeel. Zal deze week wel veranderen vrees ik. Merry Christmas en geen idee hebben waarover het gaat. Vreemd? Ach, 20% van de Engelse jeugd meende dat Jezus een voetballer is, bij Chelsea dachten ze. Onze lieve heer heeft rare kostgangers hoorde je vroeger wel zeggen. Valt wel mee zou ik denken. Dat ze erg verschillend lijken valt niet te ontkennen maar onderhuids .., we zijn broeders.

Veel liefs Frank

 

4 thoughts on “Wereldburger

  1. Welkom thuis Frank!

    We hebben je zieleroerselen gemist.
    Prachtig, zoals jij schrijft!

  2. Afrika…..het raakt op de achtergrond door de tijd.
    Maar je komt er nooit los van, altijd weer de herinneringen…
    Zo vergaat het ons!

    Weer een mooi geschreven uiting.
    Goede kerstdagen,

    Emmy

  3. Lieve Frank
    Dank je wel voor dit wederom prachtige proza met o zo rake overdenkingen.
    Een heel fijne Kerst en een inspiratievolle en gelukkig 2015

    Liefs Ed en Joke

  4. Beste Frank,
    Genieten is misschien een verkeerd woord. Ik lees je wederwaardigheden altijd graag en geniet van je (glas)heldere scherpe, maar ook relativerende waarnemingen.

    Groeten! en een fijn feest van de zonnewende,
    Hans

Reacties zijn gesloten.